her doz yüksek düzeyde farkındalık yaratıcı etkiye sahiptir. doza bağlı olarak bilinçaltı ve üstünde tahriş ve yanmalara sebebiyet verebilir. DİKKAT! çok yazılı, az resimli, çok sıkıcı, az gerekli içerik ihtiva eder. Follow @paktin Follow @oynakbeyi Follow @sutkutusu
Text
Türkiye’de ırkçılık yok.
Bugün şöyle bir evireyim çevireyim diye elime geçen HaberTürk gazetesinin spor nüshasını kurcalıyordum. Bir Galatasaraylı olduğum için Jo karakolluk oldu manşetine takıldım.
Okumaya başladığımda Jo’nun evde sürekli parti verdiğini, komşularının kendisinden şikayetçi olduklarını ve konuyu Jo’nun velisi kaptan Arda Turan başta olmak üzere Galatasaray Spor Kulübü’ne hatta polise kadar aksettirdiklerini okudum. Burada konumuz Jo’nun ev partilerini övmek veya yermek değil de haberin köşesinde gördüğüm kutuda yazan son cümle. Jo’nun komşuları gazetecilere şikayetlerini dile getirirken şu ifadeyi kullanmışlar:
Cihangir’de dolaşan Afrikalılar’a benzeyen kişiler geliyorlar.
Cihangir’de dolaşan Afrikalılar’a benzeyen kişiler. Bundan daha ırkçı bir cümle kullanılabilir mi? Bunu hepimiz yapıyoruz, farkında olarak veya olmayarak ama bu ifadenin ırkçılık derecesini değiştirmez.
Önce milletçe faşistliğin, ırkçılığın ne olduğu konusunu kavramalıyız. Zira, adam ne yaptığını bilmezse yaptığının yanlış olduğunu da idrak edemez.
Nişantaşı’nda dolaşan tikilere benzeyen kişiler.
Fatih’te dolaşan yobazlara benzeyen kişiler.
Ankara’da dolaşan milletvekillerine benzeyen kişiler.
Dünyada dolaşan insanlara benzeyen kişiler.
Farkettim’de yazan yazarlara benzeyen kişiler.
Text
Bu arada dün oynakbeyi ve thirteenx bir önceki yazdığım postla ilgili olarak bir şeyi fark etmemi sağladılar.
Ben maç günleri Mecidiyeköy’e (Galatasaray) ve Kadıköy’e (Fenerbahçe) veya herhangi bir maç olan semt, şehir veya ülkeye pek uğramadığım için bu gibi yerlerdeki durumların farkında değilim. Bu yüzden bir önceki postumda söylediğim sözler ve dürtmeye çalıştığım farkındalık tüm takımların taraftarları için geçerlidir.
Liverpool dahil, Malmö hariç…
Text
Fatih Terim‘in basın toplantısında söyledikleri içerisinde çok haklı bir şey var. Bu ülkede insanların bir başarısızlıkları o güne kadarki bütün başarılarının da yok sayılmasına neden oluyor. Sanki, bunu düşünenler ve söyleyenler kendileri birkaç dahi başarılı olabilmişler gibi.
‘Almanya yenildiğinde bizim de yenilmiş sayılmamız’dan beri, artık bir yenilgi beraberindeki her şeyin yenilgisine dönüştü.
6 hafta hep kazanan ve maç başına 3.2 gol atan Galatasaray‘ın bir beraberlik, bir yenilgi sonrası yerin dibine sokulması gibi. Hey gidinin Türkiyesi…
Text
Vatandaşın içine sinmiş olan yenilmişlik duygusunun yanında içinde meme yapmış olan süperegosundan ötürü sürekli bir müdahale ve atalet içerisindedir.
Memlekete döndüğümden beri bir buçuk ay kadar oldu ve bu süre zarfında yaptığım gözlemler beni ‘atalet kanunları’nı yazmaya yönlendiriyor. Çok yakında bu konudaki fikirlerimi buralara döküp saçmaya başlayacağım—ama önce başka şeyler…
Az önce Beşiktaş - Fenerbahçe maçının ilk devresinde Bülent Korkmaz ve Ersun Yanal’ın konuştukları ‘10 numara’yı kim giymeli, kim giyecek mevzusu, örneğin. Dikkatimizi çeken şey özellikle Türkiye’de ‘10 numara’ tartışmasının ortaya çıkmasının Tanju Çolak’ın (kendisinin 10 numara olgusuna kesinlikle uymadığını göz ardı edersek) Fenerbahçe’ye ilk kez transfer olduktan sonra Oğuz Çetin’in 10 numaralı formasına göz dikmesiyle çıktığına hüküm getirdik.
Bu hüküm bize ‘10 numara’ tartışmasının ‘10 numara’ya uygun olmayan bir hırtın o güne kadar hiçbir sıkıntı yaşamadan devam eden 10 numaralı forma göreneğine halel getirmesiyle ortaya çıktığına ikna olmamızı sağladı. Ve o günden bu yana, 10 numaralı formayı genelde 10 numara giymemesi gereken insanların giydiğini söyleyebiliriz.
Örnekler: Sergen Yalçın, (her ne kadar ben çok sevsem de) Gheorge Hagi ve benzerleri…
İnanmazsanız açın bakın.
© 2009 - 2010 — ¿ f a r k e t t i m ?
